FANDOM


Pierwsi osadnicy i podwaliny narodu  Edytuj

Na terenie Kilungii od XI w. p.n.e. rozwijały się państewka plemienne ludów osonijskich. Początkowo niewielkie osady (tukai) rozwijały się w miasta (delī), te zaś tworzyły związki obronne i federacje. Od VII w. p.n.e. obserwuje się wzrost potęgi miejscowych gubernatorów i przyjmowanie przez nich bardziej zaszczytnego tytułu księcia (raì) Pierwszym zanotowanym w historii krajem etnicznie osońskim, a więc i kilungijskim, były Księstwo Râhi (597-303 r. p.n.e.) i Księstwo Mômthaka (631-501 r. p.n.e.) znajdujace się na północy kraju.. Oprócz nich, odkryto także ruiny rozwiniętych osad Make, Tună, Rirhai i Dūzāé z X-VIII W. p.n.e. na południu kraju, najpewniej pochodzenia nauselijskiego. Lokalni feudałowie toczyli ze sobą spory do zjednoczenia przez wodza z rodu Tarhui w III w. p.n.e.

Pierwsze dynastie  Edytuj

Po zjednoczeniu przez dynastię Meō (kil. " zaszczytni/szlachetni") w 241 r. p.n.e. i powstaniu Zjednoczonego Państwa (Księstwa) Meōnigha (241 r. p.n.e. - 5 r. n.e.) powstała pierwsza rozwinięta kultura narodowa, rozkwit przeżywał handel i rzemiosło. Państwo mimo poważnych zawirowań, licznych kryzysów i zamachów stanu było pierwszym organizmem panstwowym zdolnym d stworzenia narodu i protoplastą Kilungii. W wyniku wojny wewnętrznej pierwszą dynastię zastąpił ród Sai z środkowej części kraju, panujący od 189 do 16 r. p.n.e. jako Chôi ("słudzy Wielkiego Chia", tj. bóstwa powietrza z mitologii osonijskiej). Dynastię tą w 15 r. p.n.e. obaliła dynastia Hi (kil. "z obłoków. dana od bóstw/Nieba") panująca po rozpadzie państwa w dzielnicowym Księstwie Phô (1-10, 10-12 jako Zj, Ks.). Wielki książę Gôru od 8 do 12 r. n.e. złamał potęgę wspierających plemienną strukturę rządów możnych, ustanowił do dziś istniejącą stolicę w Pôsū i w 12 r. n.e. ogłosił się pierwszym królem (sajâ) państwa Phô (12-567). Fakt istnienia Królestwo Phô i jego struktury feudalnej, nomen omen spajaącej społeczeństwo, stanowił w latach okupacji przez nomadów mityczny niemal symbol istnienia i trwania narodu kilungijskiego. Państwo to ma bardzo ważne znaczenie dla współczesnych Kilungijczyków- to właśnie wtedy upowszechniono dla mas pismo kilungijskie, odmienne od innnych systemów osonijskich, budowano szkoły, akademie, reformowano armię i zakładano klasztory, świątynie i teatry, promieniujące na okolicę wpływem kulturalnym.

Panowanie osonijskie  Edytuj

Najazd federacji pokrewnych ludów właściwych Osō zakończył istnienie I Królestwa Phô, lecz w 569 r. nowa dynastia, pochodzenia właśnie osońskiego, Hăriga'ō kil. Herigō/Heligō) przyjęła wzorce podbitego, lecz kulturowo silniejszego sąsiada i rządziła krajem do 703 r. Jinmên, drugi władca dynastii osonijskiej, panujący w latach 583-601 pod świątynnym imieniem Rūata ("mocny/boski pierwiastek"), w 592 r. przyjął chrzest w obrząku osonijskim i został w ten sposób pierwszym władcą Kilungii wyznania chrześcijańskiego. Dynastia najeźdźców była pod względem polityki wyznaniowej niezwykle tolerancyjna i choć chrześcijaństwo nie było religią państwową, dwór fundował kościoły, co zmieniło dopiero narodowe powstanie Gujch'gō latem 703 r. Obalono wtedy zarówno uzurpatorską dynastię Metāni (kil. "wielkiego ducha"), jak i ubiegających się o restaurację królestwa przodków Heligō. Ostatni władca osonijski, Hāurū Sajâ (Phā) został w styczniu 703 r. obalony przez swych kilungijskich generałów wspieranych przez chłopów i uciekł do ojczyzny- tzw. przewrót Sônkâ. Mimo oczywistego mecenatu nad kulturą i wyznaniami królestwa, nie sposób nie przypisać Hăriga'ō zamordystycznej polityki wobec ubogich chłopów i przymusu oddawania rodom i dworowi połowy zbiorów, polityki grabieży i wyzysku. Obcą dynastię zastąpił po przewrocie narodowym ród szlachecki wywodzący się z uboższej, południowej części kraju- tzw. Sōllu. Był to ród Kidân, który po wstąpieniu na tron przyjął miano Heminh ("dosł. przywracający ład") i ogłosił przywrócenie Królestwa Phô. Istotnie, początkowy okres ich panowania, od 703 do 715 r. przyniósł wytchnienie mieszkańcom. Zaczęto się pozbywać elementów kultury osońskiej i niszczyć dawny porządek, jednak wkrótce nowe elity niczym nie różniły się od dawnych, przeżartych korupcją i bezwzględnych dla przeciwników. Ostatni, chrześcijańscy władcy stali się niewygodni dla wszechwładnego kanclerza Pomô Rhéhā, lecz słabe marionetki na tronie dawały mu możliwość faktycznej kontroli nad krajem. Zamordowany w wyniku buntu arystokracji w 719 r., był jednak gwarancją jako takiej stabilności i wkrótce ostatni król dynastii Heminh abdykował.

II Królestwo Phô  Edytuj

Władze objęła dynastia Gātâ (719-920) wywodząca się z dawnych elit posłusznych władcom osońskim,lecz które zapobiegawczo przeszły na "dobrą strone" po przewrocie z 703 r. Królem ogłosił się wówczas generał Zachodniej Armii (Sīmâro) Haorêgh Sāmingh, którzy rządził jako Haorêgh Lī Sajâ (Hasā). Imię świątynne przyjął od pierwszego członu imienia- Ha i pierwszego członu nazwiska- - "kwiat wrzosu". Odtąd wszyscy niemal władcy dynastii Gātâ przyjmowali wzorowane na protoplaście imiona, np. kolejny król- Daôri Sajâ- Daôsā. Z tego też powodu często okres panowania tego rodu nazywany jest okresem Kelén'sā- "łąką wrzosów". Haorêgh Lī przywrócił ostatecznie znaczenie kilungijskiej kultury narodowej sprzed najazdu osonijskiego, podzielił armię według dawnych wzorców, zniósł wiele powinności chłopskich, wzmocnił pozycję kanclerza i ustanowił pięć, potem dziewięć ministerstw (mâchirhi). Powołał złożone z dawnych rad królewskich (sajâloi) i zgormadzeń prowincjonalnych. Wybudował też królewski pałac w Pôsū, istniejący do dziś jako muzeum Pałac Wielkiego Przemienienia (Mênhirháu) z 553 komnatami, w tym 100 dla służby. Był to jednak skromny pawilon wobec rozrzutnego następcy tronu, księcia Aihi Daôri, który w całym kraju wybudował dla siebie siedem rezydencji kosztem życia tysięcy robotników, a po wstąpieniu na tron dobudował do kompleksu pałacowego w stolicy kolejne sale z kryształu, złota i marmuru. Ojciec surowo zganił syna za takie postępowanie, lecz konflikt z nim doprowadził go do próby abdykacji. Chciał to zrobić przed Zgromadzeniem Królewskim w lutym 732 r., lecz nie zdążył- oficjalnie zmarł na zawał, choć historycy nie wykluczają otrucia. Po Haorêghu Lī rządy objął chciwy i rozrzutny Daôri. Wkrótce przez swe nieodpowiedzialne rządy i zrujnowanie budżetu podniosła się opozycja książąt królewskich i możnych rodów. Król bezwzględnie tłumił każdy bunt i okrutnie rozprawiał się z każdym głosem sprzeciwu, w tym księcia Saôpe, co spowodowało wybuch stłumionej w latach 740-743 ludowej rewolty. Monarcha kazał wybudować sobie kolejne posiadłości, przez co podniósł podatki i sprowadziłl bezrolnych chłopów do stolicy w celu przymusowej pracy. W 745 r. bunt wybuchł ze zdwojoną siłą, obalono tyrana i wywleczono złoto z królewskiego skarbca. Na tron wyniesiono przywódcę opozycji, królewskiego brata, Regô Sajâ (Resā), którego obalił z wojskami z północnych prowincji Daôri. Władca teraz był jednak wręcz pogardzany przez poddanych. Nie bez znaczenia była chrzęścijańska wiara Daôri jako kontrast skostniałego politeizmu Powrócił on na 2 lata na tron, po czym musiał zmagać się z Regô i jego synem, Kēnhem ([n]) oraz Rau, kuzyna braci, który rządził od marca do listopada 750 r. jako marionetka Daôri'ego pod imieniem . Potem tron przejął ponownie Daôri, a następnie ostatecznie abdykował i na króla intronizowany został Haūmī Sajâ. Po rocznych rządach (754-755) abdykował. Całą tę sytuację wykorzystał umiejętnie rozgrywający poszczególnymmi stronnictwami na dworze i w kraju kanclerz Yôjanh Sāminô. Za każdym razem, gdy tron w Kilungii się zmieniał, on zgłaszał gotowość do służenia nowemu władcy i za każdym razem mu się to udawało. Dzięki zręcznej propagandzie patriotycznej i mecenacie nad kulturą oraz wsparciu możnych, kapłanów i kupców, kontrolował sytuację w kraju i zdominował chwiejnych władców. Faktycznie był władcą Królestwa Phô w latach 764-795, z krótką przerwą w latach 789-791 i 791-793. Od 776 r. do 789 r. sterował kolejnymi władcami jako marionetkami, tworząc tzw. "dwór kanclerski", któremu sprzeciwiał się istniejący od 776 do 795 r. "dwór południowy". Zdestabilizowana sytuacja w kraju sprzyjała wszechwładnemu kanclerzowi. Łącznie rządził dziesięcioma władcami, w tym pięcioma w trakcie panowania władców "dworu kanclerskiego".

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki