FANDOM


Kartir I (ur. 184 r. n.e., zm. 244 r. n.e.), władca Persji (226-244), założyciel dynastii Kēhrpat. Zdobył władzę drogą przewrotu i poprzez pokonanie króla z partyjskiej dynastii Arsacydów, Artabanusa IV.

Wczesne lataEdytuj

Głowa rodu Kartira I od wieków sprawowała funkcje najważniejszego z zaratusztrańskich magów. Dlatego też chłopiec otrzymał świetne wyszkolenie w zaratusztrańskiej szkole w Teheranie. Gdy Kartir miał około 35 lat zmarł jego ojciec i przyszły władca imperium objął po nim urząd. Teoretycznie musiał wtedy przebywać w stolicy - Ktezyfonie, ale często wyjeżdżał do miast młodości - Teheranu i Isfahanu.

Przejęcie władzyEdytuj

Podczas jednej z tych podróży w 224 roku król wezwał go do siebie spowodu niepokojów wśród stołecznego kleru. Kartir odmówił i ogłosił, że przejmuje władzę w kraju. Okazało się wtedy, że ma wielu zwolenników wśród Persów i Medów niezadowolonych z uprzywilejowanej pozycji Mezopotamii, jako regiony stołecznego. Mag szybko zebrał armię i ruszył na Ktezyfon. Na przełęczy obok Kermanszahu spotkał wojska lojalistyczne. Przed bitwą zaratusztrańscy magowie przeprowadzili agitację prokartirowską wśród sił królewskich i zapewne dlatego w czasie bitwy pod Kermanszahem kilka oddziałów zdradziło i zaatakowało od tyłu wojska Artabanusa IV. To zadecydowało o porażce. Władca z resztką sił uciekł do stolicy. Wojska Kartira rozpoczęły oblężenie. Miasto padło szybko, król dostał się do niewoli, a potem został stracony. Po stłumieniu buntów popleczników dawnej władzy na wschodzie i w Armenii, Kartir mógł się w 226 r. n.e. koronować na króla.

Pozycja Kartira I i jego reformyEdytuj

Kartir I przyjął tytuły króla królów oraz króla Persji i Medii jednocześnie zostawiając dla siebie i swych synów urząd najwyższego, naczelnego z magów. Jego pozycja nie była jednak najlepsza. W państwie Arsacydów panował ustrój podobny do feudalizmu. Kartir I chciał scentralizować władzę, czemu sprzeciwiali się możni. Ich niezadowolenioe wynikało też faktu, że do tej pory król był możniejszym pomiędzy możnymi, a nowy władca, opierając się na urzędnikach i magach wydawał rozporządzenia bez wiedzy szlachty. Uregulowanie podatków oraz centralizacja władzy ulżyły jednak niższym warstwom (chłopom, mieszczanom i drobnej szlachcie). Bunty i niezadowolenie pokonano więc przy pomocy tych sił. Dzięki reformom Kartira I zwiększyła się też pozycja magów.

Wojny z RzymemEdytuj

Kartir I pragnął restauracji władzy perskiej w Azji Zachodniej. Dlatego w 235 r. n.e. zaatakował Rzym. Był to czas, gdy umarł ostatni cesarz z dynastii Sewerów. Po kilku sukcesach i pomniejszych niepowodzeniach, Pers uznał, iż nie będzie się posuwał w głąb Syrii. W wyniku traktatu pokojowego państwo Kēhrpatów uzyskało Hatrę i północną Mezopotamię, którą ta twierdza kontrolowała.

Koniec rządów Kartira IEdytuj

Pod koniec panowania Kartir I ogłosił w specjalnym ogłoszeniu, iż Persowie i Medowie to jeden naród. Zmienił tytuł na króla Persji. Nie zmieniło to wcale nastrojów medyjskich, ponieważ lud i tak nie zwracał większej uwagi na tytulaturę władców. Jednak istnieli już wtedy wcześni nacjonaliści medyjscy wśród urzędników, którzy uważali, że złączenie dwóch narodów w jeden jest karygodne i śmieszne. Zostali zwolnieni i od tej pory we władzach coraz bardziej przeważali Persowie.

Kartir I umarł z przyczyn naturalnych w 244 r. n.e. i jako następcę wyznaczył swojego syna Narsesa, który został Narsesem I. Pokojowe przejęcie władzy przez następcę świadczy o tym jak pozytywny wpływ miały rządy pierwszego władcy z dynastii Kēhrpat.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki