FANDOM


Języki kiyng (czyt. [kʲɨŋ]), bądź w skrócie kiyngi - rodzina języków sztucznych, która rozwinęła się z pierwotnego języka. W jej skład obecnie wchodzą dwie grupy języków: języki akiyng (kontrolowane przez RWHÔ i h kiyng (kontrolowane przez twórcę zachowującego anonimowość, nie mylić z Mighawaką, tworzącego akiyngi). Pierwotnie istniał tylko jeden język - akiyng - z niego potem powstała druga grupa języków. Według historii tych języków obie grupy wywodzą się od wspólnego przodka (xy, "język królewski"; por. ai. 쯔쯤뻴 xyxymđev oraz hai. 씄씀벨 šŭššŭmber, przy czym wymowa obydwu słów jest zbliżona)

Aby język sztuczny mógł być zaliczony do kiyngów, musi spełniać następujące warunki:

Historia językówEdytuj

Języki wywodzą się z czasów króla Szyszymbra I Wielkiego, który rządził w V wieku p.n.e. legendarnym państwem, położonym gdzieś w Azji, prawdopodobnie panował na terenach przygranicznych Chin i Korei. Język, którym wtedy się posługiwali współcześni mu i otaczający go ludzie to język szy przedszyszymbrowy. Mówiono nim wcześniej, ale to właśnie Szyszymber spisał zasady ortografii i wynalazł pismo, z którego zachowały się do dziś tylko nieliczne teksty. Dokładny okres rozdziału języków nie jest znany, prawdopodobnie nastąpiło to przed średniowieczem i wtedy istniały trzy główne grupy: azu kiyng (azu - król), halpa kiyng (halpa - wschód) i wymarły etto kiyng (etto - północ), który przestał być używany w XIII wieku.

Rodziny językoweEdytuj

języki kiyng
szy† (pismo szy)
azu kiyng† (pismo szy, akiyngyl)
archaiczny akiyng (wszystkie pisma)
akiyng (wszystkie pisma)
jôson ai. (hangyl, akiyngyl, pismo chińskie)
joṇgwo ai. (pismo chińskie)
nippon ai. (hiragana, katakana, pismo chińskie)
hindi ai. (dewanagari)
india ai. (dewanagari, kannada, bengali, gudżarati, gurmukhi, tamil i inne)
khmer ai. (łacińskie, khmer)
sem ai. (hebrajskie, aramejskie, arabskie, fenickie)
arabya ai. (arabskie)
etto kiyng† (ekiyngyl)
mi etto kiyng† (ekiyngyl)
symh nes ekiyng† (ekiyngyl)
halpa kiyng (hkiyngyl, łacińskie)

Podobieństwa i różniceEdytuj

Różnice między a kiyngiem oraz h kiyngiem są ogromne, głównie w wymowie i zapisie. Oba języki mają zupełnie inny sposób zapisywania we wszystkich pismach. Hkiyng używa wyglądającego jak trójkąt znaku bansios w znakach, jako jamo, a wymowa jego to nosowe "dź". Podobnie, jako jamo, jest używane arae a. Wymowa archaicznych znaków hangula jest podobna jak w języku koreańskim. Totalnie inaczej sprawa się ma w akiyngu, gdzie nastąpiła redefinicja symboli. Bansios (ai. bánsđôq) jest jedynym znakiem, któremu wolno wystąpić w "samotnej" postaci (de facto nie samotnej, gdyż z tzw. "matką" - ieung ㅇ), arae a oznacza przydech i może być również zapisywane osobno (np. w 멚 ménh piszemy wraz z hieuh, gdyż istnieje taka techniczna możliwość, ale na ogół pisze się: 멘ㆍ ménh). Używane jest również osobno podwójne ieung ㆀ. Aczkolwiek widać wspólne pochodzenie obu języków.

polski akiyng hkiyng eking†
północ 틴간
tingán
에또
ettó
틴걷도
tingottố
południe 큐단
kđudán
냐모
nyamó
나모
namố
wschód 할바
hálfa
할파
hálpa
할파
hálpa
zachód 위먼
wímon
위ㅁ+ㆍ+ㄴ
wimean
위ㅁ+ㆍ+ㄴ
wimean

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki